“Yazmaya baþlamadan saatler evvel “satýrlarýna þöyle veya böyle baþlamalýsýn” diyecek birilerini bekliyorum” dedin ya hani… Bana þöyle baþlamalýsýn tavsiyesinde bulunduðunu hissettim bir an. Ýþaret ettiðin yöne akmak istiyorum… Ve hýþýrdayan bir ýrmaðýn sesi kulaklarýma çarpýyor… Duyuyorsun deðil mi?..

Bir tutam ýrmak bulsam, sonra da orada suretimi seyretsem diyorum. Ýnsan, suretinden içer mi hiç deme sakýn! Ben en çok suretimden su içmeyi seviyorum. Avuçlarýmý, küçük, masum bir kýzýn saçlarýnda gezdirir gibi suyun yüzünde gezdiriyorum önce. Irmaðý ruhumla hissetmek istiyorum. Hevesim arttýkça daha dibe doðru indiriyorum parmaklarýmý. Irmaðýn hareket etmekte olan kollarýyla tokalaþtýktan sonra, avucumu aðzýna kadar su ile doldurup, suyu tek nefeste dudaklarýma götürüyorum. Suretim suyun yüzeyinden kaybolmadan, ýrmaðý kündeye getirip doyasýya içiyorum suyu.

Ýþte ben, insanlarýn yalan okyanuslarýnýn ortasýnda kurduklarý çelikten adacýklarýn çevresine yerleþtirilen yalancý aynalara inat, hep ýrmak kenarlarýndan geziniyorum. Biliyor musun, ýrmak ile suretimi konuþturmaktan baþka, bir þeyi daha çok seviyorum ben.

Evet, o þey içimde parlayan volkanlarý topraðýn insansý yüzüne boþaltýyor. Þimdi merak ettin deðil mi?

Tamam, söylüyorum. Hazýr ol ya da sýký dur. Ben çocukluktan beri, içimde biriken kinimi cami bahçelerinde daðýtýyorum. Küçükken annemle kýzýþtýðým zamanlar, gece geç saatlere kadar Ýmaret Cami’nin bahçesinde, boyalarý dökülmüþ kahverengi oturaklardan birisine oturur ve usanmadan, içimdeki kinimi de tüketmeden yerimden kalkmazdým.

Yalnýz þu da var. Annem benim camide olduðumu tahmin ederdi. Çünkü benim sýðýnacak, demir atacak baþka bir limaným yoktu. Nasýl olsundu ki. Çocuktum ve günahsýzdým. Tertemizdim. Genzime kaçan kinimi, insanlarýn yap-boz tahtasýna döndürülmüþ þehirlerinde nereye akýtabilirdim. “Irmaklarýn vardý ya” dediðini duyar gibiyim. Evet, ýrmaklarým vardý. Çocuksu bir iklime akan, berrak ýrmaklarým vardý.

Fakat, her zaman da yakýn olamýyordum ki onlara. Hele bir þehirde, nasýl ýrmak bulabilirdim. Her tarafý parsellenmiþ. Betonarme canavarlarýn balkon denilen aðýzlarýyla birilerini yutmaya çalýþtýðý o þehirde, bir zamanlar oluk oluk akan ýrmaklar da suyunu çekmiþti. Daha doðrusu çektirilmiþti. Anlayacaðýn, onlar da parsellenmiþ, tüketilmiþti.

Bu durumda elimde sadece o caminin bahçesi kalýyordu. Aslýnda elimde kalýyor demek doðru olmaz. Gönlümde demeliyim. Gönle her þeyi sýðdýrabilirsin deðil mi? Bak ben nerede doðduðunu, nereden geldiðini bilmediðim o uzun ýrmaðý gönlümün minik bir köþesine sýðdýrabiliyorum. Daha neler sýðdýrabilirim. Hiç denemedim. Ama denemeye deðer. Aklýma gelmiþken, “ýrmaklarý da leylekler getirmiþ olmasýn”.

Cami diyordum deðil mi? Kusura bakma. Ben sözünü dolandýrmayý seviyorum galiba.

Bak, anýlarým depreþti yeniden. Annemle birlikte ip dolandýrýrdým ellerime. Kollarýmý uzatýrdým. Annem kollarýma ipleri yavaþ yavaþ sarar ve daðýlan yumaðý tekrardan birleþtirirdi. Ben nedense çok severdim bu iþi. Belki de daðýlan þeyleri toplamayý, tekrardan bir araya getirmeyi, bir düzene sokmayý sevdiðimdedir. Kimbilir.

Bu toplama ve düzenleme huyumu da liseye baþlamadan evvel kazanmýþtým. Babamýn Hasan Eniþtesi vardý. Arada bir bizim marangozhaneye gelir. Saðlýðýma iyi geliyor diyerek çam kokularý arasýnda çalýþýrdý. Çalýþýrken de tertipli olmaya özen gösterirdi. Odunlarý ayrý yere dizer. Tahtalarý intizamlý bir þekilde paketler. Yerleri günde iki kez süpürürdü. Ben de ona bakar, ondaki bu düzen anlayýþýna hayran kalýrdým. Ona benzemeye çalýþýrdým. Þimdilerde bir öðrenci olarak hayatta sahip olduðum tek varlýðým olan dolabýmý ayda en az bir kere düzenlemek, kitaplarý ayrý, defterleri ayrý bir þekilde sýraya koymak, elbiselerimi tekrardan katlamak ve onlarý çeþitlerine göre ayýrmak hoþuma gidiyor. O dolap benim 5 senedir içerisinde yaþadýðým dünyam bir nevi. Dolabýmý seviyorum. Onu düzenledikçe sanki hayatýmda yeni bir sayfa açtýðýmý hissediyorum. Bak içimden þöyle demek geldi: “Dolabým, dolabým, güzel dolabým...”

Yarým saat sonra Konya treni hareket edecek. Ben senin tabirinle, vagondaki insanlarýn gözlerinde birikmiþ romanlarý okumaya gidiyorum þimdi. Bu kez daha bir aþkla okuyacaðýmdan emin olabilirsin…