son müntehir  //  Cemal Kaya

/Ellerimizden narin, tütsülerken her yeni günü

Dermansız geçen her vakte yeni bir dert eklemedeyim

İnsanların gönül kafeslerinden uçurdukları kuşlara özenmedeyim

Dilimde kavi kelimeler; kalemini sırtında taşıyan dervişim/

Ne çok şey

İnsanın kaderine tek kişi kaldığı yeri dolduran

Acıya yakınlığın uzağından-yakınından

Girdaba batmış bir ömrü tercüme etmelidir

İçkin kelimelere zeyl düşürüldüğü vakit

Hükmümüz verile!

Kalbindeki alazdan, bir düşü aheste-seyr

Bu kizb iledir gelen-giden, yoktur kalan

Veyldir bir eylülden yavaşça damarlarımıza akan

Budur beyaz gömlek giyerek sessizce taş atmak deliliğe

Son uykusundadır toprak; naçar!

Toprağa kapanan acılarını

Muhacir kuşların sesine yasladıysan

Bir duvara dikerek gözlerini,

En çok suskunluğunda konuşan ay ışığın belle beni

Yeni bir gün doğumunun nirengisinden geçerek şerhler düşür bahtıma

Sonun eşiğidir; ne döküyorsa sonbahar,

                         bu son müntehirdir…