Merhaba deðerli dostlarýmýz,

 Kurtuba Dergisi bu hafta sayfalarýný Ramazan ayýnýn ilk gününde sizlere açýyor. Altýncý sayýmýzla, bu mübarek huzur ikliminde huzurlarýnýzdayýz. Ramazan bir diriliþin provasýdýr. Bu baðlamda Kurtuba Dergisi olarak Ramazan-ý Þerifimizi "Hoþgeldin" hitabýyla selamlamaktan öte, onun diriliþ ateþini tutuþturacak tarafýna dikkat çekmek istedik. Siz deðerli okurlarýmýzýn mübarek Ramazan aylarýný kutluyoruz. Kutlu bayramlara, kutlu zaferlerle birlikte ulaþacaðýz inþaAllah.

 Bu hafta Kurtuba gene dolu bir içerikle karþýnýzda olacak. Dergimizin bu hatfaki kapak dosyasýnda Suphi Giz'in hazýrladýðý Muhammed Esed biyografisini okuyacaksýnýz. Doðu'dan gelen ses: Kurtuba'da, Doðulu mütefekkirleri okumaya devam edeceksiniz.

 Altýncý sayýda, dergimiz þairlerinden Murat Soyak'ýn Filistin'e dokunan þiiri "Mazlum" sizlerle olacak. Ayrýca Kübra Çomaklý'nýn, "Günah Çiçeði" isimli þiirini beðeninize sunuyoruz.

 Kurtuba'nýn deneme ustasý Hares Yalçi'nin, "Sensizlikte Ölümcül Saðýrlýk" isimli çalýþmasýný okuyacaksýnýz. Bununla birlikte Yunus Emre Tozal'ýn "Sevgi Pýnarlarý Besliyor Aþký Nihan Gülüþlerde" isimli denemesý sayfalarýmýzda olacak. Bendeniz'in kaleme aldýðý deneme çalýþmasý "Kuyu Dibinde Yakubsuz"u beðeninize sunuyoruz. Ayrýca gelecek sayýdan itibaren Dergimiz Kurtuba'da yayýmlanmaya baþlayacak Büyük Doðu Dosyalarýna bir girizgah olmasý ba'býnda Üstad Necip Fazýl'ýn Büyük Doðu Marþý þiirini yayýmlýyoruz.

 Bu sayýmýzda Dergimizin ilgiyle okunan yazarlarýndan Tuba Erdem son kez sizlerle buluþacak. "Son Fasýl" isimli denemesiyle birlikte deðerli yazarýmýz Kurtuba'ya veda ediyor. Yaklaþýk iki aylýk yayýn dönemimizde bizleri yalnýz býrakmayan, birbirinden deðerli ürünleriyle Kurtuba'ya renk katan Sevgili Tuba Erdem'e okurlarýmýz adýna þükranlarýmý sunuyorum.   

 Yeni sayýlarda buluþmak ümidiyle.

 Saygýlarýmla efendim.

Selman Maltaþ

iletiþim ve ürün göndermek için

kurtubadergi@gmail.com

gönderilen ürünler yayýmlansýn, yayýmlanmasýn iade edilmez

muhammed esed, 2 temmuz 1900 yýlýnda, o zaman avusturya macaristan imparatorluðu’nun nüfuz alanýnda kalan þimdi ise ukrayna’nýn batý ucunu teþkil eden doðu galiçya'nýn lwow þehrinde, yahudi bir ailenin üç çocuðun ortancasý olarak dünyaya geldi. baba tarafýndan dedesi czemowitz'de, matematik ve fizikte uzmanlýðý olan ve astronomiye de ilgisi bulunan satranç ustasý bir hahamdý. babasý ise ailenin muhalefetine raðmen fen tahsili yapmak istiyordu. fakat mali darlýk ancak hukuk tahsili yapmasýna ve avukat olmasýna imkan vermiþ ve evlendikten sonra lwow'a yerleþmiþti.

esed, burada hem þehir hayatýný hem de anne tarafýndan dedesinin malikanesinde köy hayatýný yaþadý ve mutlu bir çocukluk geçirdi.

babasý gerçekleþtiremediði fen tahsilinin ýstýrabýný bilimsel yayýnlarý izleyerek hafifletmeye çalýþýyor ve oðlunun kendi yapamadýðýný gerçekleþtirmesini istiyordu. ne yazýk ki, muhammed esed matematik ve tabii bilimlerden sýkýlýyor; sienkiewicz’in heyecanlý tarihi romanlarýný, jules verne’nin fantezilerini, jomes fenimore cooper ve karl may’ýn kýzýlderili hikayelerini ve  rilke’nin þiirleriyle, nietzsche’nin çýnlayan kodanslarýný okumaktan sýnýrsýz bir zevk alýyordu.  

esed de aile geleneðe uygun olarak evde özel öðretmenlerden ibrani dini irfaný üzerine köklü bir öðrenim gördü. on üç yaþlarýnda ibranice’yi su gibi okuyor ve akýcý bir dille konuþabiliyordu. tevrat, miþna, gemara, talmud okuyor ve aramice de anlýyordu.

1914 yýlý sonlarýna doðru o sýralarda oturmakta olduklarý viyana'da, yaþý tutmadýðý halde okuldan kaçarak gösteriþli yapýsýna güvenerek baþka bir isimle avusturya ordusuna asker yazýldý. fakat ailesi onu buldu ve geri getirdi. dört yýl sonra ise normal yoldan asker olduysa da devrim patlak verince avusturya imparatorluðu çöktü ve savaþ da sona erdi. 

savaþtan sonra viyana üniversitesi’nde iki yýl sanat tarihi ve felsefe okudu. fakat fikirsel duraðanlýðý kendine uygun bulmayan esed, bu zihni ve ruhsal kargaþanýn arasýnda üniversitedeki derslere devam etmeyip gazeteci olmaya karar verdi. babasý ile fikir ayrýlýðý anlaþmazlýkla sonuçlanýnca, annesinin de ölümünden bir yýl sonra 1920'de viyana'yý terk ederek prag'a, oradan da berlin'e gitti. edebiyat çevrelerinde dolaþtý, film yönetmeni asistanlýðý, senaristlik yaptý.

 1921 yýlý sonbaharýnda “united telegraph” adlý ajansta muhaberat servisinde telefon görevlisi olarak iþe girdi. bir süre sonra berlin'e rusya'daki sefalet için gizlice yardým toplamaya gelmiþ olan madam gorki ile bir röportaj yapmaya ve bunu kimsenin haberi olmadan ajansýnýn bültenlerine geçmeye muvaffak olunca, gerçek muhabirliðe geçti.

1922 yýlýnda, kudüs'te oturan küçük dayýsý psikiyatrist dorian'dan bir davet alýnca, çoðu zamanki gibi aný bir kararla ajanstan ayrýlýp, gemiyle karadeniz üzerinden iskenderiye'ye, oradan da trenle kudüs'e gitti. o yýl kudüs'ten birçok gazeteyle yazýþma sonucu frankfurter allgemeine zeitung'un yakýn doðu muhabiri oldu. sonra kahire'ye gitti.

 1923 yazýnda tekrar kudüs'e döndü. muhtemelen o yýl siyonist önder chaim weizmann ile tartýþtý ve siyonizme karþý çýktý. siyonist idealleri temelsiz ve gayri ahlakî buluyordu. amman'a gitti, emir abdullah ve danýþmaný filozof rýza tevfik'le tanýþtý. buradan istanbul'a gitmek isterken bütün resmi evrakýný kaybedince, yaya olarak þam'a gitti. sonbaharda bursa, istanbul, sofya, belgrad üzerinden frankfurt'a döndü. berlin'e gidiþ geliþlerinde ileride kendisiyle evleneceði, sezgileri güçlü ve yüksek ressam bayan elsa schiemann ile tanýþtý. bu arada ilk gezi izlenimlerinden oluþan kitabý “yakýndoðu’nun romantik olmayan yüzü” adýyla yayýmlandý.

 1924 baharýnda frankfurter zeitung tarafýndan bu kez daha iyi þartlarla yeniden doðu'ya gönderildi. port said üzerinden kahire'ye geldi, el-ezher þeyhi mustafa el-meraði ile tanýþtý ve uzun sohbetlerde bulundu. yaz baþýnda kahire'den ayrýlarak yeniden ürdün'e gitti. halep'ten deyr ez-zgr'a giderken ileriki yýllarda dostu ve seyahat rehberi olacak olan kuzey arabistan'ýn þammar kabilesinden zeyd b. ðanim ile tanýþtý. 18 ay iran'da, 6 ay afganistan'da kaldý. bu süre zarfýnda siyasi ve toplumsal geliþmeleri yakýndan takip etti.

 1926'da kýþ sonuna doðru herat'tan ayrýlarak merv, semerkant, buhara, taþkent üzerinden moskova'ya gitti, sonra avrupa'ya döndü. elsa'yý ikna etti ve onunla evlendi. gazete'den ayrýlarak yeni gazetelerle anlaþtý; bir müddet berlin'e yerleþti. jeopolitik akademisinde daha önce verdiði seri konferanslara devam etti.

 bu yýlýn sonbaharýnda bir gün berlin metrosunda seyahat ederken gördüðü yüzlerin istisnasýz hepsinin derin ve gizli bir acýyla kasýlý olduðunu müþahede etti. duyduðu sarsýntýyla bunu yanýndaki elsa'ya açtý. elsa þaþkýnlýkla, "bir cehennem azabý çekiyorlar sanki... acaba kendileri bunun farkýndalar mý?" cevabýyla onu tasdik etti. esed bu acýlarý ve ýstýraplarý insanlarýn gerçeksiz, inançsýz ve fasýlasýzca refah peþinde olmalarýna baðladý. eve döndüklerinde masada açýk kalmýþ kur’an’ý kerim’i gördü. gözü tekâsür suresine iliþti. birden surenin o gün metroda yaþadýklarýnýn tam bir yankýsý olduðunu hissetti ve þunlarý düþündü:

"bütün çaðlarda insanlar tamahý, açgözlülüðü tanýmýþlardýr: ama tamah ve açgözlülük baþka hiçbir çaðda bugün olduðu kadar ... ciðer sökücü bir hýrs halinde kendini açýða vurmamýþtý. ... insanlarýn boyunlarýna binmiþti ifrit; kamçýsýný tam yüreklerinin baþýna indiriyor ve uzaklarda alayla göz kýrpan yalancý hedeflere doðru dehliyordu onlarý. ... ne kadar hikmetli olursa olsun bir insan, yirminci yüzyýla özgü bu acýlý koþuyu kendiliðinden bilemez. böylesine hakim bir perdeden, böylesine apaçýk bir üslupla dile getiremezdi. hayýr kur'an'da konuþan, muhammed'in sesinden daha güçlü, daha yüksek bir sesli ve bütün zamanlarý aþarak ulaþýyordu insan kulaðýna..."

 esed, bu olaydan kýsa bir süre sonra elsa ile birlikte müslüman olduðunu açýkladý. böylece ondokuz yaþlarýndayken görüp çoktan unutmuþ olduðu bir rüya tecelli etmiþti: bu rüyada esed, içinde bulunduðu bir metro treninin yeraltýndan çýktýktan sonra saplandýðý sonsuz ufuklu bir batakta, az ötede çökmüþ duran ve kendisini beklediðini hissettiði, yüzü örtülü kýsa kollu harmanili binicisi olan bir devenin terkisine binerek, saat, gün, ay, kýsaca zaman kavramýný yitirecek kadar uzun bir yolculuk sonunda, yakmayan fakat kör edici parlaklýktaki bir beyaz ýþýða vardýðýný görmüþ ve tasvir edilemez ahenkteki bir sesin 'burasý batýnýn en uç þehri' dediðini iþitmiþti. yýllar sonra, rüyasýndaki binicinin hz. peygamber, ýþýðýn kavuþtuðu, iþittiði sözlerin ise batýdaki hayatýnýn sona ereceðinin habercisi olduðu tefsiriyle karþýlaþacaktýr.

 1927’de zürih, köln ve amsterdam þehirlerinde yayýmlanan bazý gazetelerin ortadoðu muhabirliklerini aldý.

 esed, 1927 ocak'ýnda bir kez daha, ama bu sefer elsa ve onun altý yaþýndaki oðlu ile beraber yola çýktý. daha o günden bunun dönüþü olmayan bir yolculuk olduðunu hissetmiþti. deniz yoluyla cidde'ye oradan da mekke'ye hacca gittiler. vardýktan dokuz gün sonra elsa, bilinmeyen bir hastalýktan öldü ve mekke mezarlýðýna gömüldü. ayný yýl kral abdülaziz ile tanýþtý. bir müddet sonra ünlü rehber  zeyd b. ðanim’i yanýna çaðýrdý. bu arada yeniden evlendi ve medine'ye yerleþip, tarih ve tefsir çalýþtý. fakat hiçbir zaman evde sürekli kalmadý, zeyd'le arabistan'da pek çok seyahatler yaptý, siyasi ve toplumsal izlenimlerini yazdý. þeyh sunusî ile tanýþtý, libya baðýmsýzlýk savaþýna katýlmak için yola çýktý, fakat ömer el-muhtar'a yetiþemedi. 1932 yýlý arabistan'daki hayatýnýn sonu oldu. 1937-1938 yýllarý arasýnda haydarabad’da yayýmlanan “islam kültürü” dergisinin editörlüðünü yaptý. 1942 yýlýnda babasý ve kýz kardeþi toplama kampýnda öldüler.

 pakistan'a gitti, cinnah ve ikbal'le tanýþtý; 1947'de pakistan dýþiþleri bakanlýðý ortadoðu dairesi baþkaný ve islamî tecdit kurumu üyesi oldu, çalýþmalarda ve araþtýrmalarda bulundu. 1952 yýlý baþlarýnda yirmi beþ yýllýk ayrýlýktan sonra pakistan'ý birleþmiþ milletler'de temsil etmek üzere new york'a gitti.

 muhammed esed batý kökenli bir müslüman olarak dikkatleri toplamýþtýr. avrupalý, amerikalý dost ve tanýdýklarý arasýnda onun islamiyet’i seçiþ hikayesi derin bir merak uyandýrmaya baþlamýþtýr. önceleri esed’i doðulu bir hükümetin özel bir amaçla görevlendirdiði avrupalý bir ‘uzman’ yerine koydular. bu durumda esed onlar için, hesabýna çalýþtýðý ulusun yaþama biçimini ve geleneklerini dýþardan benimsemiþ biriydi. fakat ne zaman ki, b.m.’deki etkinlikleri sadece iþlevsel olarak deðil, ayný zamanda duygusal ve zihinsel olarak da kendini bütünüyle islam dünyasýnýn politik ve kültürel hedefleriyle özdeþleþtirdiðini ortaya koydu, iþte o zaman batýlý dostlarý bir çeþit þaþkýnlýða düþtüler. onun geçmiþini ve geçmiþteki deneyimlerini merak edenler bir kitap yazmasýný istediler. mekke’ye giden yol, hatýratý ve seyahatnamesi iþte bu isteklerin sonucunda 1954 yýlýnda ortaya çýktý.

     1960’da sir arnold toynbee’nin  baþkanlýðýný yaptýðý londra’daki kraliyet uluslararasý iliþkilere enstitüsü’de, bir islam devleti kurma fikrinin temellerinde yatan ilkeler üzerine bir konferans verdi.

 1980 yýlýnda derin bir üslup ve ifade zenginliðine sahip kur’an mesajý isimli meal tefsiri kitabý yayýmlandý.

 5 yýl isviçre’de yaþadýktan sonra 1983 yýllýna kadar maðrib tanca’da, 1992 yýlýna kadar da  portekiz ve ispanya’da yaþadý.

 20 þubat 1992 yýlýnda endülüs’ün mijas þehrinde hakkýn rahmetine kavuþtu ve granada þehrindeki müslüman kabristanýna defnedildi.

 kuyu dibinde yakubsuz  //  Selman Maltaþ 

 Azalarým kuyuya atýldý, ipliklerine oksijen deðmiþ gömleðim kayýp. Ne aslanlara yem oldum, ne sýrtlanlara, ne de akbabalara. Kuyuya itildim bir kerâhat vâktinde. Gömleðim sapasaðlam, fakat bir Yâkub’u yok ki, gözlerine sürülsün âþk sürgünü.

Kuyunun içerisindeki su birikintisine, ay ýþýðýnýn gölgesi indiði zaman, beynimdeki hüzünleri taþýrýyor tufanlar; ve sorguluyor: Ben bir sürgünlük müyüm, yoksa bir hicretlik mi?

 Gâmsýz çehremle göðün yarýlmasýný ve semâdan uzanacak bir kovanýn beni kurtarmasýný beklerken, yýldýzlar deðiyor kaþlarýma. Ellerimde kirpiklerim, mýzrak oyunu oynuyorum. Bel kemiðim düþerken incinmiþ; hâlâ sýzýsýný hissediyorum kâlbimde. Geride býraktýklarým deðil, geleceðe býrakacaklarým tedirgin etmeye baþlýyor günbegün yüreðimi. Kuyuda; tedirgin bir yürekle baþbaþa, çentik sarasýna tutulup köpürtüyorum durgun sularý.

Sesimin rýzkýný tellerime kelepçelediðim günler oldu. Eklemlerim emekleyemeden, birilerinin ekmeðine sürüldü. Sözlerimle devþirme ve duyarsýz bir þekilde, kültür kuruntularý yetiþtirmeye çabaladým mat bodrumlarda. Topuklarýma paslý çiviler saplandý, mantarlanmýþ çehreme sürdüðüm havayý baþkalarýna soluttum. Sonucunda da, toplu imhâlarda ritimsiz âhlar baðlandý kâlbime.

 Þafaklarýmýn ilmiklerini sökerken, yalnýzlýk sözleri heceledim. Yalnýzdým, yansýzdým; bîtaraf bakýþlarýmý kenetlemiþtim dünyama. Dâla tutunmak bizim þehirde geçersizdi; ben de allý pullu yasaklarýn elinden tuttum. Fakat elim tutuldu önce; sonra kolum tutuldu. Gövdeme sirâyet etti gâmsýzlýk virüsü. Hücrelerimde dalga dalga yayýldý virüs. Cam kesiklerine benzer yarýlmalar vuku buldu rüzgarlarýmda. Ve ben, rüzgârýn lokmalarýný püskürdüðü kayýp þehirde, aldatýcý kehânetler üreten bir Notradamus oldum… yani felçli bir kâhin…

 Gizlenmiþ izlerimi yerküreye kazýyamamýþlýðýmýn vermiþ olduðu gurbetlikle, yusufçuklar doðurmak istiyor zanlý yüreðim. Yüzü temiz, kâlbi mutmâin, sadrý uzay boþluðu kadar geniþ sâf hazineler… Ýþte tam bu saat vurumlarýnda, yine o soru hâyât buluyor tâhâyyülümde: Ben bir sürgünlük müyüm, yoksa bir hicretlik mi?
 Kuyu hezeyânlarý depreþtirirken marjinal sükûtumu, saray erkâný debdebelerimi kuyunun mahzûn suyunda boðmak ister gibiyim. Diplenmiþ küsgünlüklerim, sisler inmiþ küllerimi kürüyor, týnýlý kükreyiþlerimi notalýyor adeta. Dibi daha tutmamýþ varlýðýmý karýþtýrma zamanýnýn geldiðini düþünüp, bir nebze olsun gerçekliðime yol verme istemlerime suni tenefüsler icra etmek istiyorum.

 Adlandýrýlýp kulaklarýma sürülen kavramlarý, sorgusuzca kabul ediþimin üzerinden birkaç yüzyýl geçti. Artýk pýnarbaþýndan kana kana dolduramýyorum testilerimi. Plastik dünyanýn âhenksiz tavýrlarý derdest etmiþken saliselerimi, bir güyüm gözyaþý içsem ne eksilir, ne de azalýr hengâmým. Þehirlerimdeki boyun baðlarý, koyun etmiþken gündüzlerimi; kuyuma dolan güneþ, sýtmaya yüz tutmuþ benliðimi ýsýtmýyor ki…

 Kudüs’ümü naylondan düþlere sardýlar zifiri gecelerde; Endülüs’üme rastlayan yok!.. Dalgalar vuruyor kaldýrýmlarýma. Tsunami deðil bu alýp götüren vuslatýmý, kýrbaçsý günlerde usul usul, azar azar götürülmüþ cümlelerim. Kuyuya býrakýlmýþým üveyciller tarafýndan, fakat dedim ya; bir Yakub’um yok benim…

 Makiler bitti kursaðýmda, sýcak iklimlerdeyim hep. Kuyumun kapaðýný kurþunlayýp betonlayacaklarmýþ. Sýcaklýðý bile hissedemeyecekmiþ beþ duyum. Altýncý his mezarlýðýnda, ben de bir kefenlenmiþ kâbristan olacaðým sonunda, bir kovaya tutunamadan…

 Sürgünlük damlatýlmýþ bal mumu kaldým hep. Dondum kaldým düþtüðüm yerde. Sonra bir daha damladým ve tekrar tekrar dondum durdum. Hicretlik olamadým ki; sürgünler yurduna fetih için geri dönebileyim. Kuyudan bile çýkmayý becerememiþ bir mahkûmum ben!

 Çocukluk düþlerimi hatýrlýyorum, görüþümü akýntýya kaptýrdýðým anlarda. Çýðdan arta kalan daðdan, bir kaya düþüyor sýrtýma o vâkit. Karalanmýþ yaralarýma merhem olsun diye, kimi zaman süslü kelimeler betimliyorum. Ve Diyorum ki ruhumu kuruttuðum ay ýþýðý yansýmalarýnda: Kuyu dibindeyim; Yakubsuz...

- filistin -

biz, izlerken celladý
gece uzadýkça uzar
yýkýlmýþ bir þehir
söz yetmez þimdi

kan aðlar ya kan aðlar
kaç yýl geçti aradan
bayram dediðin zehir
yine yaralý çocuklar

hissemize düþen ateþ
yangýn içinde anne
bir baþýna direniþ
acýlar ülkesinde

uzun zaman olmuþtu,

erte alfabesindeki insan figürleri gibi

kalemi doladým parmaklarýma

aðustos böceðinden bahsettim kendime

eylül güneþinden

hatýrlýyor musun elindeki ýslak taneleri

yaðmur tanelerini kum tanelerini

insan ýslanýnca acýtýr,

insanýn neresi aðrýyorsa caný ordadýr derdin

kan taneleri göz taneleri ateþ taneleri

caným acýyor, peki þimdi nerdeyim

azalarak gidiyorum çoðalarak kaybediyorum kendimi

geri dönüyorum, gözden kaçýrmýþ olmalýyým tozutmuþ

hayalimden çalmýþ olmalýyým seni

koparmýþ hýrpalamýþ

eksiltmiþ olmalýyým kendimi

seçemiyorum her yer boz

bulanýk göremiyorum gözlerimdeki muhal sevgiliyi

eceli gelmiþ bir kelime seçmeliyim

birazdan hayatýný yitirecek bir kelime

duruþu ben edasý sen yani biz gibi

su gibi ya hiç ya herþey olan bir kelime

daðlarý ayakta tutan bir aþk menteþesi

göðün heyhulasýný avuçlarýma indiren bir zelzele

acýya tutamak, bela tacirlerine dayanak

birazdan ölecek olan kelime: günah çiçeði

 Ve bir gün bulutlar aralanýr…

 Kýþýn soðuðu vursa da iliklerime yüreðimde ki ýssýzlýða inat seviyorum karlarý. Usulca konuyor ya avuçlarýma, biliyorum ki pek çok elden yeðdir ellerime. Yanaklarýma dokunuyor ya hani, biliyorum ki hiçbir dokunuþ bu kadar arýndýrmaz beni kirlerimden. Kuytularý bile ak gelinliðe bürüyen kar, beni mi unutacak…

 Serçeler çýrpýnýyor, ardýçlar arasýnda. Her seferinde selam veriyorum. Anlýyorlar beni, koþturuyorlar etrafýmda. Sohbet ediyorum onlarla. “üzülme” diyorlar. “hiç ummadýðýn yerden bir minik kýrýntý çýkar da en büyük açlýklarýný unutturur sana”. Onlar beni, ben onlarý anlamaya baþlýyoruz. Tebessümüm oluyor o ýssýz, soðuk sokakta minicik çýrpýnýþlar. Artýk bisküvilerimi dökerek yemeyi þiar ediniyorum, mütebessim…

 Derken yýldýzlar bulutlarýn arasýndan kurtulup parýltýlarýný yayýyorlar karanlýk geceye. “üþümüyor musunuz?” diyorum, “Biz güneþe tabiyiz. Hiç ayrýlmýyoruz ki... Sahi sen görmüyor musun?” diyorlar. Görmeye baþlýyorum, yýldýzlarda güneþi. Karanlýkta aydýnlýðýn sükûnunu…

 Fark ettim ki tüm zamirleri yitirip bir “ben”e kalýnca sessiz sohbetlerim artýyor. Fark ettim ki aslýnda en güzel sohbetlerim bunlar oluyor…

 Pencereme düþen yaprak selam veriyor. Gitmeliyim… Sessizliðime…

 Martýnýn sesiyle haykýrdýðýný, sevgi kelebeðinin çiçeklerden sevgiyi özümsemek için kanat çýrptýðýný, gülün açarken O’nun üzerine açtýðýný, eþref-i mahlûkatýn sevgi üzerine yaratýldýðýný yazýyor melekler kitaplara…

 Kalemimin mürekkebinin son damlasý damlarken avucumdaki aynama, hayallerimin ötesinde hissettiðim cennette; anka kuþunun gözünde taþýdýðý bir þebnemdir sevgi… Aþk ipini semalara ulaþtýrýp, korlarý geride býrakarak; mesture süveydalara mýhlanan hançerden akan katrelere yaðarak, okyanuslar ötesine –ilahi amaca- varabilmek için güllerin üzerinde filizlenen ceninlerin ilahi koroya katýlmasýdýr sevgi…

 Beyhude çýrpýnýþlarýn nihan gülüþlerde yelkovan kuþunu arýyorum fütursuzca. Bir bulabilsem, durduracaðým zamaný ve sevginin eþiðinde çarmýha asacaðým hislerimi… Hislerdir sevgiyi hissettiren ve hislerdir yine sevebilme yolunda sevgiliye yaklaþtýran. Bir tebessüm anlatýr kâinatýn ne üzerine kurulduðunu çoðu zaman…

 Mahzun gülüþleri terk ettiðimizden beridir, sürüklendik hödükçe duygularýn ardýna. Saplandýk kaldýk bataklýkta; ellerimiz aþkla tutunduðumuz sevgi dalýný kanattý her dem. Oysa bir çiçeðin açmasý gibi açmalýydýk yüreklerde… Aþka renk veren, uçurumlarýn kýyýsýnda büyüyen gelincik gibi renk vermeliydik uçurum kenarlarýndaki yitik tebessümlere. Mýzraklar hedefe varsa da vazgeçmemeliydik sevdamýzdan… Damarlarýmýzda dolaþan sevda muþtusu sevgi nehri gibi çaðýldaya çaðýldaya boþalmaya baþlasa da, vermeliydik son nefesi toprakta çaðlar iken. Yok olmadan, sevgiyi eritmeden önce erimeliydik…

 Yürek rengini hoyrattan aldýðý gündür, çalýnmýþ al gamzeler hazanlarda… Ve gömülmüþ topraða al gamzeler mezarlara. Çýkarabildik mi acep al gamzeleri topraktan, sevgiliye sormak lazým. Aynalar anlatýyor çaresizliðimizi çamur çamur…

 Sevgiyi yalnýz býraktýk… Kalabalýklaþýrken yüreðimizi beslediðimiz, aþk þurubuna kattýðýmýz sevgiyi kaybettik. Ve bizde karýþtýk ardýndan kaldýrýmlarýn emzirdiði hicran tütsüsüne… Irmak baþlarýnda bekliyordu sevgi oysa. Büyüsüne aldandýðýmýz, saymaya çalýþtýðýmýz kaldýrýmlarý býrakabilseydik, çaðlamaya hazýr sevgiyi bulabilirdik. En çok da gözyaþý yara aldý bu ayrýlýktan… Bulutlar lal oldu, toprak çatladý susuzluktan. Gözyaþý kurudu, göz pýnarlarý akmaz oldu sahralara… Güneþ, ýþýnlarýný esirgedi sanki gözlerimizden…

 Asumanlarda filizleniyor güller sevda yaðmurlarý ile beslenerek. Merdivenlerle týrmanýp nefesimizle ýslattýðýmýz kefenimizle varabilmeliyiz yýldýzlara… Yada kanatlarýmýzla uçmalýyýz seherlere ve varýp koklamalýyýz usulce parlayan gülüþleri. Sevgi gergef ile iþlenirken ateþin baþýnda nakýþ nakýþ, gönüllerimizi açmalýyýz gönül sultanýna hiralarda. Izdýraplarýmýz haykýrýyor geceleri, pervasýzca kaybettiði þakaðýna dayayýp gözyaþýyla beslediði sevgiyi arýyor çöllerde. Kurþunlar bile hazýrlandý siperlerde, merhem oldu yüreðimize fýsýldaþan kumrular… Eðreti gülüþleri arkada býrakan ceylanlar sevgi pýnarýndan içtiler kana kana ve vuslat müjdeli aþk nehrinde yýkandýlar gün gün… Cevheri bulup vuslata erdiler mahzenlerde…

 Seher vaktiydi… Boðazda düðümlenen hýçkýrýklar, aynalarý getiriyor mahzenlere. Pervasýzca iþlenen kara lekeler atýlýyor seccadelerde bir bir alýnlardan. Yakarýþlar diz boyu… Eller semaya durmuþ, sevgi pýnarlarýnýn çaðýldaya çaðýldaya akmasýný beklerken, yüreklerde aþýlmýþ fýrtýnalarda sevgi taneleri yaðýyor çil çil… Kývýlcýmýdýr al gamzelerde açan sevgi tutamlarý sevdalarýn. Ve kývýlcýmýdýr yine sevgi tohumlarýna yaðan; gâh mehtapta yeþeren gâh uçurumlarýn kýyýsýnda gülistanda açan aþk muþtusu…

Dokunduðum her ýþýk,
Göðüs göðüs kan.
Çek cesedimden bakýþlarýný.
Ey tufanlarý yumruklayan!
Azrail’im iþkilleniyor.

 Duvarlarýmda yasak gösteriler yapan mýsralarla birlikte uygunsuz adýmlarla okunduðumu saklayan gölgeler parýltýsý ve özgür yansýmalar raksýnýn “çok çocuklu” ailesi olan odamda bir saðýrýn serzeniþidir; birileri sesini açsýn þu dünyanýn…

Manasýný suskusunda biriktiren sevgili/siz yokluðum! Bitkinliðimde demlenen aþýrý yaþamsallýktan nasipsiz , belki de biraz, ama yok yok salt karanlýk, yakalanmasýna tek prensin bile gönderilmediði bir Anka’nýn paslanmýþ kanatlarýnda uykusu kaçan üzgün bir dilek, esarete alýþkýn bir güvercinin aðzýnda geviþe oturan vefa saçmalýklarý, dudaklarý büzülmüþ çöllerden yalýn ayak seraplarýn varlýðýmsý aleme aldatýldýklarýný bile bile þevklenmesi, yaþlardan aþýnan simaya sahip bir annenin çýplak elleriyle mezarýndaki karlarý temizledikten sonra oðlunun üþümeyeceðini düþünmesinin yürek sancýtan aðrýlarý kývamýnda hüzün, her þeyin ölçüsünü yankýsýyla alan bir daðýn çýðlýklarýmýn çarpýntýsýnda þaþkýnlýðý ve ardýnda sarkan sesleri toplama telaþý, bir þairin aklýna gelen mýsrasýný ellerinden kaçýrýnca kalemini kemirmeye durmasý… Yokluðumun sevgilisi, susuzluðum!

 Sen Züleyha’nýn hep ilk hali! Bilmezsin. Her gece tek ölüm hakký verildi de birden fazla intiharlarla aldattým duygularýmý. Eþelediðin topraklarýn birilerinin çatýsý olabileceðini yalan dolusu iç ceplerin mora çalan dudaklarýndan okumadýn mý ki, görünmez çitlerle ayrýlmýþçasýna unutturdun kirpiklerime oturup kalkmayý. Yanýðýmýn çýðýrtkan müezzini…

 Aþkýn çeraðý, hýrsýn çatlak dallarýna alev alev konunca;
Ayný kökten ayný “gök”e inlenilen tüm yakarýþlar, iri ve kokusuz yabani çiçek yapraklarýnýn týlsýmlý kurusuna üfürüldüðünde tutuþacak olan aþk salgýnýna müptela düþlerimin, dumanýna yakalanacak soluðun, damarlarýnda yavaþ yavaþ bir isyan olacak sana, ömrün uzunluðunca. Ayaklarýna inecek sularý karalaþtýracak mýrýltýlarým, fýrtýnalar koparacak her yudumunda. Sözüm bir suya geçer benim. Her kaþýkta içini zelzeleye vereceðim.

 Korsan denizcilerin sarhoþça tekmeleri altýnda yuvarlanan boþ fýçýlara dönen, ürkek, þaþý sözlerle kekeme bakan, fýsýltýsýzlýðýnda ellerimi neresinde saklayacaðýmý bilmediðim anlarýmý; gün gelecek göz bebeklerine eriteceðim, bizim kaderimiz diye bellemediðimiz zihin kýpraþmalarýnýn  ýrmak katliamlarýnda… Ve denizlerin kavrulmuþ bir halde su dilenecekler gözlerimden.

 Aþk þefkat ayarýnda; sarýp sarmalamak istiyorum dokununca daðýttýðýn renklerimin beraberinde parmaklarýný…

 Topladým tüm içimi, içsizliðe, hiçliðin ketumluðuna, kovduðun yerden kovmadýðýn yerlerime, muhacir bir bensizlikle, tökezleye tökezleye,  ölümdaþ olduðum yanlarýmýn tabutlarý altýnda týnýsýz, mecruh gülücüklerin taþýnmasýna zoraki izinli, her yýl üç yüz altmýþ dört gece dolusu gözyaþý ile vergilenmiþ, yola deðil, geri iadeli yol aramaya koyuldum kýrýk kemik torbasý olan bedenimle.

 Yine de öksüz sokaklara süt emdiren caddeler gibi, tanlarýnýn altýnda aðzým açýk bekleyeceðim. Yaþayamayacak, havanýn azotuna katlanamayacak kadar anlaþýlmazdý, kelebeksi renklerindeki çýrpýnýþlar. Çaresiz misin? Islanýnca yalnýzlýktan ben gibi, güneþe as gözlerini. Süreyya’ya bakakaldýðýn, yýldýz yýldýz daðýldýðýn zamanlarda bil ki; sensin çarpýp duran hâlâ, gölgelerde hayat arayan tüm suskularýma.

Aþk kendi sultanlýðýnda;
Birileri diyorum, sesini açsýn þu dünyanýn…